دربیان فارسی به نکاتی برمی خوریم که دستور نویسان به آن توجه کافی نکرده اند. یکی از این نکات " تکیه یاکوبه" است. ابوالحسن نجفی در کتاب مبانی زبان شناسی ، در تعریف تکیه چنین می نویسد :" تکیه عبارت است از برجسته کردن آوایی قسمتی از کلام یا واژه نسبت به قسمتهای دیگر همان کلام یا در تقابل با کلام دیگر".

به طور کلی تکیه درزبان فارسی به دو قسمت تقسیم می شود:الف) تکیه ی هجا       ب) تکیه ی کلام

الف: تکیه ی هجا: وقتی کلمه یا عبارتی را تلفظ می کنیم ، همه هجاهایی که درآن هست ، به یک درجه از وضوح وبرجستگی ادا نمی شود. بلکه یک یا چند هجا، برجسته تر است . در یک تقسیم بندی کلی ، می توان تکیه ی هجا در انواع واژه های زبان فارسی را چنین تقسیم بندی کرد :

1- اسم             به طور کلی هرچه اسم درز بان فارسی داریم ، تکیه ی آن در آخرین هجاست.(کلمات تک هجایی ، خود دارای تکیه هستند).